gedicht
De oude machinist
Willem ten Berge 1903-1969
Ik heb hem ontmoet.
in een dompige conciergerie van Parijs
hij was verweerd door regen en roet
oud en grijs
.
Maar in zijn stem
dreunde de donder van stalen convooien,
het harde alarm
der rollende kooien,
gevoerd door zijn wakende hand
langs het gevaarlijk graniet
van het Alpenland;

en het gillend signaal,
dat hij floot
als het bevend metaal
van zijn jachtend machien
de donkere angst der tunnels inschoot;

en nòg brandde uit zijn oogen
hard en rood,
de schicht
naar het verre nachtelijk licht.

De oude voerder van reizende menschen,
hij is zoo grijs en zoo wit,
zal iemand hem goeden reis komen wenschen
als hij vertrekt
voor zijn laatsten, beslissenden Rit ?



Disclaimer | Privacy statement | Copyright
Vergroot letters Verklein lettersPrint paginaMail naar  een vriend