Als je aan vrede denkt, dan denk je automatisch aan het goede. Denk je aan oorlog dan komt het woordje kwaad onmiddellijk in onze gedachten. Maar wat is goed en wat is kwaad? Om werkelijke harmonie te creeëren, zullen we ons bewust moeten worden van wat deze polariteiten ons willen zeggen. Wat voor de één goed is, is voor de ander niet goed en andersom. Harmonie is gestoeld op liefde maar vereist wel discipline. Liefde sluit niets uit en laat absoluut vrij. Het missen van een innerlijke discipline, schept een uiterlijke onvrijheid die een onderdrukkende werking heeft op jezelf maar ook op de omgeving. Wij mensen zijn dualistische wezens en worden continu gedwongen om de balans te zoeken in onszelf door ons bewust te worden van onze eigen harmonie. Daarom overwint de liefde altijd van het kwade. Oorlog komt voort uit een staat van denken die zich bezighoudt met verlies van materiële en immateriële denkpatronen in verbinding met ons ego. We zouden in vredesprocessen moeten trachten om scheppend bezig te zijn door het vrijmaken van creativiteit die op zichzelf genomen een verzoende werking heeft.

Alles wat je in het Nu ontmoet, heb je al eens ontmoet maar vraagt een nieuwe oplossing om in harmonie met jezelf, de ander en het totaal te komen. Elke druk die te groot wordt, schept een kosmische onrust in ons die vraagt om harmonisatie. Echter, weet dat je de essentie van wie je bent en van wat je voelt dat bij je hoort, je nimmer kunt verliezen. Willen we werkelijk vrede op aarde dan zullen we anders moeten gaan denken. Het heeft geen enkele zin om maar vast te blijven houden aan oude normen en waarden of aan de letter van de Bijbel als deze niet juist wordt geïnterpreteerd. Om nieuwe deuren te openen, zullen we de oude niet moeten sluiten, maar trachten om het geheel van normen en waarden ruimer te zien. Dus als het oude plaats moet maken voor het nieuwe dan is het nieuwe niet per definitie beter dan het oude, maar het oude is ook niet beter dan het nieuwe. Het gaat erom dat we een nieuwe weg inslaan waarbij we de dingen ruimer kunnen zien dan voorheen.

Wat we zien is dat de mensheid te ver van zichzelf verwijderd is. Het zijn de oorlogen en de rampen die plaatsvinden en wij zoeken het altijd nog buiten onszelf. Laten wij tot inkeer komen en zien dat alles, maar dan ook alles zijn weerslag heeft bij de mens zelf, dat wij alles zelf gecreerd hebben. Dat wij blijven creëren op een negatieve wijze als wij er zo mee doorgaan. Wij mensen dienen te leren zien dat het ware Licht enkel in ons Zelf te vinden is en dat wij van daaruit verder dienen te leven. Het is eigelijk heel eenvoudig en heel simpel, maar omdat de meerderheid van de mensheid denkt dat onzichtbare krachten of machten inspelen op het geheel van de aarde en zij hierdoor leidingloos zijn en alleen maar moeten volgen, is het einde zoek! Vandaar dat het zo belangrijk is om te werken aan onze bewustwording en wij allen gaan zien dat wij een kerntaak hier op aarde hebben en dat de verantwoordlijkheid hiervan bij iedereen ligt en niet buiten ons.

Om een ruimer besef te krijgen van alles wat om ons heen gebeurt, is het nodig om niet langer onze spirituele natuur te verloochenen. Onze ziel verlangt haar eigen weg te vervolgen zonder gehinderd te worden van wat anderen hiervan vinden. Dit is niet gemakkelijk als we leven op een wijze waarop vele regels gedicteerd worden door anderen. Juist deze regels die indruisen tegen onze eigen spirituele natuur maken dat de wereld langzaam maar zeker verziekt en donkerder wordt. We zijn als mens allemaal gelijk en we hoeven dan ook geen goden te aanbidden of goeroe's achterna te lopen. Niemand is meer of minder dan de ander. De ware essentie van het woord kunnen we gaan begrijpen als we in onszelf gaan schouwen en niet door alles maar buiten onszelf te plaatsen.

We moeten leren om meer dimensioneel te gaan werken in plaats van achter welke leus of vredesorganisatie dan ook aan te lopen. Deze disharmonie is gezien de polariteiten een uitslag naar links of rechts. Daarom is de grote duisternis die nu op aarde heerst zeer ernstig maar het is nog niet te laat. Juist nu het uur u is aangebroken, zullen we als mens naar de basis van onszelf moeten gaan, willen we niet ten onder gaan. Nu is de tijd aangebroken om aan de slag te gaan met de grote onvrede die in onszelf omsloten ligt. Door aan onszelf te werken en het licht in onszelf te zoeken, kunnen we meewerken aan het verlichten van de aarde. Hiermee creeëren we een nieuwe harmonie waardoor vrede op aarde niet langer een utopie hoeft te zijn.
 

Naties kunnen nooit verenigd zijn en organisaties kunnen nooit de vrede zijn. Integendeel, organisaties creëren slechts problemen omdat mensen met elkaar strijden.  Hebben we de kerken nodig om gelukkig te zijn en moeten we tempels bouwen om lief te hebben?  De waarheid wordt niet gevonden in donkere tempels en ook niet in verlichte zalen van georganiseerde gemeenschappen, noch in boeken, noch in rituelen.  Het moment dat je iemand volgt, houd je op de waarheid te volgen.  De mens is een gevangenen van zijn vooroordelen en zijn angsten en de kerkelijke organisaties beschermen hem daar tegen.  Ieder mens moet zich zelf bevrijden door hem zelf waar te gaan nemen en zich zelf te leren kennen.  Het verlangen naar succes en competitie maakt de mens ongevoelig.  Intellectuele kennis is de vijand van de Liefde.  Zet alles uit je hoofd en centreer je op je zelf! Laat je geen examens afnemen, je bent reeds geslaagd, je bent toch wie je bent.

Jiddu Krishnamurti  (11.05.1895 - 17.05.1986)

Zie ook het artikel: Vrede de derde weg